Hennie en Ton Konz

“Over tien jaar is dit huis nog meer waard, maar dan ben ik er misschien niet meer”

Een gloednieuw rieten dak prijkt op een sfeervolle witte woning in het Limburgse Heel. De trotse eigenaren zijn Hennie en Ton, die hier al 26 jaar wonen. “Maar ik ga niet zeggen hoelang we al getrouwd zijn, want daar word ik ouder van”, grapt Ton.

De twee kwamen elkaar tegen in de schouwburg van Sittard tijdens de carnavalsviering. “Zoals dat gebruikelijk is in Limburg”, zegt een lachende Hennie. Ton bood haar een biertje aan en de rest is geschiedenis. Maar hun prille huwelijksgeluk werd verstoord door een diagnose die je niemand gunt: een tumor.

“Dat heeft ervoor gezorgd dat mijn been niet meer wilde”, vertelt Hennie. “Op een dag dacht ik, het is goed geweest.” Ze maakte de ingrijpende beslissing om voorgoed afscheid te nemen van haar been. Sindsdien is ze pijnvrij en kan ze weer fietsen met haar geliefde Ton – op een handbike. “Dat is echt waar ik mijn kracht vandaan haal. Je leven is niet afgelopen als je nog maar één been hebt.”

Een beetje sceptisch

Nadat Hennie en Ton met pensioen gingen, schroefden ze hun dagelijkse activiteiten terug. “We hebben een motto: één ding per dag moet, de rest mag”, aldus Hennie. Een van die dingen op de agenda was het onderhoud van het dak. De rietdekker hoefde er niet lang naar te kijken om te concluderen dat het na 25 jaar op was. “Maar een nieuw dak ging dertigduizend euro kosten”, vertelt Ton.

Hij ging drie banken af, maar die gaven hem niet een oplossing waar hij iets mee kon. Daarom ging hij zelf op onderzoek uit en kwam zo een video van Welvarend Wonen tegen op YouTube. “Dat maakte meteen een bepaalde indruk”, herinnert Ton zich. Hij liet een indicatierapport opstellen en dacht maar een ding: “Ik geloof er geen barst van.”

Toch liet hij vertegenwoordiger Martin langskomen. Na een goed gesprek was Tons sceptische bui volledig omgeslagen. Het liefst had hij na dat eerste gesprek direct de overeenkomst getekend. Maar zo eenvoudig gaat dat niet. De verkoop van de woning is een serieuze zaak, waar altijd wat bedenktijd overheen moet gaan. Martin ging daarom zonder handtekening weer naar huis, maar zette wel het proces in werking.

Dé oplossing voor het dak

In een aanvullend gesprek met de notaris werden alle voor- en nadelen van Het Overwaardeplan nogmaals voorgelegd, die Ton ook zo weet te noemen: “De toekomstige meerwaarde zijn we kwijt. Over tien jaar is dit huis nog een ton meer waard, maar dan dan ben ik er misschien niet meer, dus het heeft geen zin om dat te weten. En bij Welvarend Wonen kon ik bij dezelfde hypotheek blijven en dertigduizend euro opnemen voor het dak. Dat was voor ons de oplossing.”

De rest van de overwaarde wordt op een later moment via een vaste maandelijkse uitbetaling aan het Limburgse stel overgemaakt. Ton: “Als dat op is, dan ben ik 99.” Volgens Hennie is het concept een gat in de markt. “Ik denk dat er heel veel oudere mensen zijn die veel overwaarde in hun huis hebben zitten, maar er eigenlijk niets mee kunnen. Als je op deze manier vijfhonderd euro of meer per maand kunt krijgen, kun je toch nog leuke dingen doen.”

Tons tip is dan ook om je niet te laten weerhouden door anderen om contact te zoeken met Welvarend Wonen. “Haal die man naar binnen en laat het hem uitleggen. Gewoon zoals het zit. Dat lijkt me heel verstandig.”